درک مفهوم نوردهی در عکاسی

امروزه تکنولوژی ابزارهایی در اختیار ما قرار داده است که عکاسان در گذشته تصورش را هم نمی‌کردند، میلیون‌ها انسان ابزار لازم برای ثبت عکس‌های خیره‌کننده از طبیعت بکر را در اختیار دارند. اما داشتن یک دوربین حرفه‌ای تا زمانیکه اصول اولیه این مهارت را ندانید، شما را به یک عکاس کامل تبدیل نمی‌کند. به طور مشخص شما باید اثر متقابل نور و نوردهی را، که توانایی دوربین در گرفتن نوری است که از منظره منعکس می‌شود، درک کنید.

بنابراین، قبل از اینکه شیرجه‌ای عمیق در تنظیمات دستی دوربین DSLR بدون آینه یا پیشرفته خود بزنید، بهتر است مفاهیم اساسی درباره اینکه کل دوربین چگونه نوردهی را کنترل می‌کند بدانید.

در این مطلب ما مفاهیم زیر را که به شما کمک می‌کنند چطور تصاویری فوق‌العاده از طبیعت ثبت کنید پوشش می‌دهیم:

  • ایزو (ISO)
  • دیافراگم
  • سرعت شاتر
  • نوردهی
ایزو چیست و چه کار می‌کند؟

ایزو حساسیت دوربین به نور را تعیین می‌کند. عدد ایزوی بالاتر سنسور عکس دوربین را به نور حساس‌تر می‌کند و ایزوی پایین‌تر حساسیت را نسبت به نور کم‌تر می‌کند. به طور کلی، بهتر است از ایزوی پایین استفاده کرد چرا که تنظیمات ایزوی بالا می‌تواند کیفیت عکس را دانه دانه کند.

تنظیمات ایزو: در اغلب دوربین‌ها ایز از ۱۰۰ شروع می‌شود و تا اعداد بالاتر ادامه دارد. مقیاس ایزو خطی است: ایزوی ۲۰۰ دو برابر از ایزوی ۱۰۰ به نور حساس است و ایزوی ۴۰۰ دو برابر از ایزوی ۲۰۰.

وقتی با ایزو کار می‌کنید، بر اساس نوری که از محیط در دسترس است تنظیمات را انتخاب کنید. برای مثال، اگر هوا روشن است، روز آفتابی، ایزو ۱۰۰ که کم است را انتخاب کنید چرا که نور زیادی در دسترس است و شما به حساسیت اضافی برای نوردهی مناسب عکس نیاز ندارید. وقتی شدت نور محیط کم است، روز ابری، برای مثال ایزو را تا ۴۰۰ بالا ببرید. برای عکاسی از آسمان شب از ایزو ۱۶۰۰ یا بالاتر استفاده کنید.

شرایط نوری

تنظیمات ایزو پیشنهادی

روز روشن، آفتابی

۱۰۰

روز ابری

۴۰۰

روز ابری، جنگل تاریک

۸۰۰

شب

۱۶۰۰

اثر ایزو روی نویز:  وقتی در نور کم عکاسی می‌کنید، شاید وسوسه شوید برای نوردهی مناسب ایزو را بالا ببرید. با بالا رفتن ایزو، عکس‌ها کیفیت دانه دانه (نویز) به خود می‌گیرند. این نویزها در بخش‌های تاریک عکس مشهودتر هستند. این اتفاق حتی ممکن است با ایزو ۸۰۰ هم رخ دهد؛ با افزایش ایزو نویزها بیش‌تر و مشهودتر می‌شوند. با دوربینتان تجربه کسب کنید و ببینید کدام تنظیمات ایزو مقدار غیر قابل قبولی نویز ایجاد می‌کند.

استفاده خلاقانه از ایزو: اگر می‌خواهید عمدا به تصویرتان نویز اضافه کنید، ایزو به عنوان نقطه شروع برای دیگر انتخاب‌های خلاقانه است که با دیافراگم و سرعت شاتر ایجاد می‌کنید.

دیافراگم چیست و چه کاری انجام می‌دهد؟

دیافراگم به مقداری که لنز باز می‌شود اشاره دارد. در حالیکه دیافراگم مشخص می‌کند چه مقدار نور وارد لنز شود (باز شدن بیش‌تر معادل ورود نور بیش‌تر و باز شدن کم‌تر معادل ورود نور کم‌تر)، اثر خلاقانه ابتدایی، کنترل عمق میدان- فاصله بین نزدیک‌ترین و دورترین ناحیه که روی آن فوکوس شده- است.

تنظیمات دیافراگم: دیافراگم از مقیاس ضریب f استفاده می‌کند که ساده و خطی نیست.

  • ضریب f کمتر به معنای بیش‌تر باز شدن لنز است (و در نتیجه نور بیش‌تری وارد می‌شود)
  • ضریب f بالاتر به معنای کم‌تر باز شدن لنز است (و در نتیجه نور کم‌تری وارد می‌شود)

ضرایب fی که در دسترس شماست وابسته به لنز است.

تنظیمات دیافراگم و عمق میدان: دیافراگم مشخص می‌کند روی کدام نواحی از عکس فوکوس شود.

  • عدد f پایین‌تر اجازه ورود نور بیش‌تر و خلق عمق میدان کمتر را می‌دهد (روی بخش کمی فوکوس می‌شود) 
  • عدد f بالاتر اجازه ورود نور کم‌تر و خلق عمق میدان وسیع را می‌دهد (روی بخش زیادی از عکس فوکوس شده است)

در عکاسی از مناظر شما به عمق میدان وسیع نیاز دارید بنابراین فوکوس روی همه چیز است از منظره روبرو گرفته تا نقاط دور.

در عکس‌برداری از همنوردتان در یک کوهپیمایی ممکن است بخواهید نوار کلاه چند رنگ او را از طریق فوکوس کردن روی آن و محو کردن منظره هایلایت کنید.

سرعت شاتر چیست و چه کار می‌کند؟

سرعت شاتر مشخص می‌کند که شاتر برای چه مدتی باز بماند. وقتی برای مدت زمان بیش‌تری باز باشد نور بیش‌تری وارد دوربین می‌شود و وقتی برای مدت کوتاه‌تری باز باشد نور کم‌تری وارد دوربین می‌شود.

تنظیمات سرعت شاتر: تنظیمات این مقیاس ساده‌تر از تنظیمات ضریب f برای دیافراگم است. اعداد در واقع نشان‌دهنده کسری از ثانیه هستند: ۱۰۰۰ در واقع یک هزارم و ۶۰ یک شصتم است. هر چه شاتر برای مدت بیش‌تری باز باشد، نور بیش‌تری وارد می‌شود. شاتری که برای یک صد و بیست و پنجم ثانیه باز باشد دو برابر بیش‌تر از وقتی یک دویست و پنجاهم ثانیه باز باشد نور وارد می‌کند.

سرعت‌های شاتر در دسترس شما واسبته به دوربین شماست. اغلب دوربین‌ها دارای تنظیم بی‌نهایت (bulb) هستند که به شما اجازه می‌دهد برای هر مدتی که می‌خواهید شاتر را باز نگاه دارید.

استفاده خلاقانه از سرعت شاتر: از سرعت شاتر می‌توان برای ایجاد افکت‌های حرکتی استفاده کرد. سرعت شاتر بالا به شما اجازه می‌دهد از یک سوژه در حال حرکت مانند دوچرخه کوهستان در حالت ساکن تصویربرداری کنید، سرعت شاتر باید یک هزارم یا بیش‌تر باشد. سرعت شاتر خیلی پایین را می‌توانید برای ایجاد حرکت تار استفاده کنید: روی یک تماشاگر فوکوس کنید و دوچرخه‌سوار کوهستان را بصورت عنصری که در حال حرکت است و از آن شخص عبور می‌کند نشان دهید- سرعت شاتر در این سناریو باید حدود یک صدم باشد.

سرعت شاتر چگونه تاری ناخواسته ایجاد می‌کند: سرعت‌های شاتر پایین تاری نه چندان هنری به عکس می‌دهند چرا که دست شما نمی‌تواند در تمام مدتی که شاتر باز است، دوربین را ثابت نگاه دارد. شما می‌توانید در سرعت‌های پایین شاتر عکس‌برداری کنید اما به یک سه پایه برای نگاه داشتن ثابت دوربین نیاز دارید.

برای پایین‌ترین سرعت شاتر دستی، به طول کانونی لنز نگاه کنید و از سه پایه برای سرعت‌های پایین‌تر از این عدد استفاده کنید: اگر ۵۰ میلی‌متر است (تنظیمات راج لنزهای با طول ثابت) برای هر سرعتی پایین‌تر از یک پنجاهم ثانیه از سه پایه استفاده کنید. اگر طول کانولی لنز شما ۲۵۰ میلی‌متر است احتمالا باید برای سرعت‌های کم‌تر از یک دویست و پنجاهم از سه پایه استفاده کنید.

چگونه به نوردهی مناسب عکس دست پیدا کنیم؟

عکسی که نوردهی مناسب دارد، خیلی تاریک یا خیلی روشن نیست، نیازمند ترکیب صحیح از سه تنظیم نوردهی (ایزو، دیافراگم و سرعت شاتر) است. این ساده به نظر می‌رسد، تا وقتی که متوجه شوید ده‌ها ترکیب سطح نوردهی یکسانی را ایجاد می‌کنند.

چطور تشخیص دهیم تنظیمات نوردهی ما درست است: دوربین شما دارای نورسنج است که نور را با واحد توقف stops اندازه‌گیری می‌کند. وقتی اندازه‌گیر دوربین عدد ۰ را نشان می‌دهد، یعنی نوردهی مناسب است. اگر عدد ۱+ را نشان می‌دهد یعنی نور زیاد است (خیلی روشن). در مقابل وقتی عدد ۱- را نشان می‌دهد یعنی عکس شما نوردهی کمی دارد (خیلی تاریک).

با وجود اینکه ایزو، دیافراگم و سرعت شاتر با واحدهای مختلفی بیان می‌شوند همه آن‌ها توقف‌های نور را اندازه‌گیری می‌کنند. اگر می‌خواهید هر یک از این تنظیمات را تغییر دهید، باید دو تنظیم دیگر را به اندازه‌ای معادل متعادل کردن آن تغییر تنظیم کنید. برای مثال:

فرض کنید عکسی با تنظیمات ایزو ۴۰۰، ۵/۶ /f و ۱/۵۰۰ گرفته‌اید و نورسنج شما عدد ۰ را نشان می‌دهد. اگر دیافراگم را به ۴/f تغییر دهید تا عمق میدان کم‌تری داشته باشید باید سرعت شاتر را به ۱/۱۰۰۰ افزایش دهید یا ایزو را به ۲۰۰ کاهش دهید.

چگونه تصمیم بگیریم کدام تنظیمات نوردهی را تغییر دهیم: در نور محیطی از تنظیمات ایزو شروع کنید. اگر به دنبال کنترل عمق میدان هستید با دیافراگم کار کنید. سپس سرعت شاتر را تا زمانی که نورسنج دوربین عدد ۰ را نشان دهد تنظیم کنید.

اگر هدف شما ثابت کردن حرکت یا مات کردن آن است، سرعت شاتر را پس از تنظیم ایزو انجام دهید. سپس دیافراگم را تا زمانی که نورسنج عدد ۰ را نشان دهد تنظیم کنید.

تنظیمات نوردهی: گاهی اوقات شما نمی‌خواهید از تنظیمات ایده‌آلی که توسط نورسنج تعیین می‌شود استفاده کنید. شاید بخواهید سه عکس با نورسنجی ۱-، ۰ و ۱+ بگیرید و بعدا سطح نوری که ترجیح می‌دهید را انتخاب کنید.

کسب تجربه با تنظیمات نوردهی

مزیت عکاسی دیجیتال این است که شما می‌توانید بازخورد سریع از عکس‌ها داشته باشید که این تجربه تنظیمات مختلف را آسان می‌کند. تجربه معلم فوق‌العاده‌ای است، پس به طبیعت بروید و هزاران عکس بگیرید و ببینید این عناصر چگونه روی عکس شما اثر می‌گذارند.

حالا شما کمی در مورد اصول اولیه نوردهی می‌دانید، و زمان خوبی است برای اینکه دوربینتان را درک کنید. برای کسب داشن بیش‌تر در مورد گرفتن عکس‌های عالی از طبیعت این مطلب را مطالعه کنید: ترکیب‌بندی عکس: هفت نکته برای گرفتن عکس‌های بهتر